Sommige peuters zijn bijzonder gehecht aan hun speen. Lastig, want het sabbelen beïnvloedt de ontwikkeling van tanden, kaak, ademhaling en spraak. Het is beter om kinderen vanaf 2 jaar te helpen zelf afscheid te nemen van hun speen. Dat kan met het nieuwe prentenboek: Oskar en de Spenenastronaut.

Pasgeboren baby’s hebben een sterke zuigreflex. Zo sterk zelfs dat geregeld drinken geen voldoening geeft. In dat soort gevallen biedt een speen uitkomst. De zuigreflex van baby’s wordt na een maand of zes minder. Veel kleintjes raken rond deze leeftijd gehecht aan hun speen, omdat het zuigen of sabbelen wordt geassocieerd met voeding, vertrouwen en troost.

Slissen
Het is belangrijk om tijdig met de speen te stoppen, vooral om kinderen niet te belemmeren in hun spraakontwikkeling. Als een kind leert praten met een object in de mond, gaat het moeite hebben met S’en en Z’en en kan het uiteindelijk gaan slissen. Bovendien leren spenenkinderen minder makkelijk om door de neus te ademen. En dat is beter omdat de neus de ingeademde lucht filtert en verwarmt. Kinderen die veel door hun mond ademen hebben vaker last van verkoudheid en keelontsteking.

Spenenbekkie
Als een kind op een speentje sabbelt, kunnen ook de boventanden zich niet goed ontwikkelen. Bovendien kunnen de tanden scheef gaan staan. Gelukkig herstelt het melkgebit zich op den duur als het gebruik van de speen tijdig wordt afgeleerd. Dat is niet het geval bij een volwassen gebit. Daarom is het belangrijk dat kinderen voor hun vijfde jaar de speen afleren. Gelukkig zijn kleuters dan oud genoeg om te begrijpen waarom de speen niet meer mag. Zeker als je het afscheid goed begeleid.

Spelletjes
Vroeger kregen moeders het advies de speen in azijn te dopen alvorens het aan hun kind te geven. Gelukkig zijn die tijden voorbij. Er zijn veel spelletjes te bedenken om samen met je kind te beginnen aan het proces van onthechting. De eerste stap is om de speen alleen te geven als een kind boos, verdrietig of slaperig is. Bij de tweede stap is de speen alleen ‘s nachts beschikbaar. De derde stap is het moeilijkst. Sommige ouders hangen de speen in een boom of struik, zodat de Spenenfee hem ’s nachts kan ophalen. Andere ouders binden de speen aan een heliumballon en laten hem wegvliegen. Maar het blijft beter als het kind zelf besluit de speen los te laten.

De Spenenastronaut
Er is nu een prentenboek in de boekhandel, speciaal om kinderen te helpen afscheid te nemen van hun speen. Het boek gaat over het jongetje Oskar. Op een dag krijgt hij een brief afkomstig van de maan. De Spenenastronaut vraagt Oskar om z’n speetje omdat hij nu een hele grote jongen is. Alle spenen die de astronaut krijgt toegestuurd, geeft hij aan de nieuw geboren baby’s, die de spenen harder nodig hebben dan de grote kinderen. Het boek volgt Oskar in zijn beslissing om de speen op de post te doen naar de maan.

Naar de brievenbus
Ouders kunnen zelf een astronautenbrief downloaden en die geven aan hun kind. Dat is dezelfde brief als Oskar krijgt in het boek. Er is een jongens- en een meisjesversie van de brief beschikbaar. Als ouders het boek vaak genoeg hebben voorgelezen is het belangrijk om een rustig moment te kiezen en hun kind goed te begeleiden naar het grote moment, als de speen in een envelop gaat, en het kind zelf de speen door de brievenbus gooit op weg naar de Spenenastronaut.

Goed doel

Achterin het boek staan instructies waar ouders de speen naartoe kunnen sturen. Als ouder vertel je natuurlijk dat de speen naar demaan gaat, maar adresseer de brief alsjeblieft naar de uitgeverij. Wij verzamelen alle spenen en doneren de nog bruikbare spenen aan een samenwerkingsverband van weeshuizen in Afrika.